De luchtbrug dwong de Berlijners om de vernedering van nederlaag en bezetting te vergeten; vrijwel plotseling werden zij niet meer als
overwonnen behandeld, hun vroegere vijanden hielpen en prezen hen zelfs. Velen dachten dat een beetje fysiek lijden geen al te grote
prijs was om voor het herstel van zelfrespect en menselijke waardigheid te betalen.
Op 24 juni 1948 begonnen de Russen met de totale blokkade van West-Berlijn, het "eilandje" in de Russische
bezettingszone, dat de drie westelijke geallieerden bestuurden. De Russische controles aan de sectorengrenzen waren in de
maanden daarvoor al steeds scherper geworden; men deed er alles aan om het vrije verkeer van personen en goederen naar
West-Berlijn te bemoeilijken.
Door middel van een blokkade wilde men de westelijke geallieerden er toe dwingen West-Berlijn, op te geven. Verkeerswegen,
stroom, gas en water werden afgesloten. Bijna een jaar lang, tot mei 1949 verzorgden de Amerikanen en Britten de 2,1 miljoen
Berlijners via een "luchtbrug". In een tot dan toe ongekende militaire operatie vlogen de vliegtuigen, de
"Rosinenbomber" [rozijnen-bommenwerpers] af en aan om voedsel en brandstof naar de stad te brengen.
In allerijl werd de landingscapaciteit van de twee Berlijnse luchthavens Tempelhof en Gatow uitgebreid. In 92 dagen ontstond
met Berlin-Tegel een extra luchthaven om de enorme stroom vliegtuigen te kunnen verwerken. In totaal werden met zo'n 200.000
vluchten 1,7 miljoen ton goederen, waarvan twee derde kolen getransporteerd.
De Berlijners zijn de Amerikanen tot op de dag
van vandaag dankbaar hiervoor. Amerika liet zien dat het Berlijn niet wilde opgeven als voorpost van het vrije westen.
De stad werd, als "draaischijf tussen oost en west" tot het symbool van de Koude Oorlog.
Het Russische aanbod om de bevolking van West-Berlijn van voedsel en brandstof te voorzien werd door de geallieerden als
propagandatruc afgeslagen. Uiteindelijk gaven de Russen in mei 1949 de blokkade op.
Het werd steeds duidelijker dat er van een
gezamenlijk geallieerd bestuur van Duitsland geen sprake meer kon zijn. Beide partijen beschuldigden elkaar over en weer van
schendingen van afspraken hierover. Ook een gezamenlijke Duitse regering was daarmee van de baan. Aangezien de geallieerden in
oost en west het bestuur wilden overdragen aan de Duitsers zelf was de Duitse deling een logisch gevolg.
Op 13 augustus 1961 werd door de Oost-Duitsers, de
Berlijnse Muur opgericht en werd ook door hen bewaakt. Aanleiding hiertoe was de
constante stroom Duitsers die na de oorlog Oost-Duitsland bleef verlaten via de grens in Berlijn, om in het welvarender wordende
West-Duitsland een nieuw bestaan op te bouwen. Berlijn was een enclave in Oost-Duitsland, die na W.O. II in vier sectoren verdeeld
werd bestuurd door het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Frankrijk en de Sovjet-Unie.
Het Oostblok poogde Berlijn in te
lijven en isoleerde de stad door verkeer van en naar Berlijn vanuit het westen te blokkeren. Bron:
Wikipedia
De Berlijnse Muur viel op 9 november 1989 (Maueröffnung). Temidden van een grandioos volksfeest hakte een ieder die het wilde een stuk beton uit
het bouwwerk, dat voor zo veel ellende had gezorgd. Een jaar later was de hereniging van Duitsland een feit. De val werd gevierd met
een concert onder leiding van Leonard Bernstein op Kerstmis 1989. In 1991 werden de fysieke resten van de Muur afgebroken en werden
brokken als souvenir verkocht.
