Negationisten beweren graag en met veel passie en overtuiging, dat er geen zes miljoen joden onder het naziregime zijn omgekomen. Eén van hun bekendste argumenten is bijvoorbeeld dat de meesten van hen konden ontkomen naar het vrije westen (of naar de voormalige Sovjet-Unie) en er wordt door hen dan ook flink gegoocheld met cijfers en feiten om de holocaust te minimaliseren dan wel volledig te ontkennen. Waar die zes miljoen dan wel gebleven zouden zijn, wordt en werd door hen dan ook nooit aangetoond.

Negationisten noemen zichzelf 'revisionisten' om aldus de schijn te wekken dat ze de werkelijke geschiedenis willen verhalen wat er volgens dan wel gebeurd is. Hun argument is dan dat de huidige geschiedsschrijving fout is en aan een rectificatie toe is want: 'zij werd geschreven door de overwinnaars'. Kenmerkend is dat de negationisten zich nagenoeg enkel en uitsluitend bevinden in het extreemrechtse kamp, de zelfbenoemde erfgenamen van de Nieuwe Orde. Het minimaliseren en/of ontkennen van de misdaden van het Derde Rijk (èn vooral de collaboratie met Duitsland door hun illustere idolen en voorlopers) doen zij met het welbekende doel om het herstel en de wederopgang van de Nieuwe Orde mogelijk te maken.

Natuurlijk zijn er vele duizenden joden kunnen ontkomen, gelukkig maar! Maar de cijfers zijn bedroevend laag mede en vooral door de onwilligheid van de westerse landen om joodse vluchtelingen op te nemen toen dit nog kon. Uit de officiële jaarlijkse rapporten van de Amerikaanse immigratie- en naturalistatiedienst blijkt dat tussen 1 juli 1933 en 30 juni 1943 in het totaal 476.930 vreemdelingen van verschillende origine en religie naar de Verenigde Staten zijn geëmigreerd. Hiervan slechts 165.756 joden. Volgens de nazi's werd op de Conferentie van Wannsee van 20 januari 1942, het aantal joden dat op dat ogenblik in Europa verbleef, geschat op 11 miljoen joden. Daar waren ook naar hun eigen schatting 330.000 joden van Groot-Brittannië inbegrepen, het enige land op deze lijst waarvan de nazi's niet ingeslaagd zijn het te veroveren.

De houding tegenover de vluchtelingen in de andere westerse landen was niet veel beter. Zowel België als Nederland toonden zich bijzonder onwillig om joodse (en andere) vluchtelingen op te nemen die sinds de machtsovername van Adolf Hitler op 30 januari 1933 Duitsland trachtten te ontvluchten. Bovendien bleek al snel dat de meeste van deze joodse vluchtelingen die naar de westerse landen ontkwamen, korte tijd later als ratten in de val zaten toen al deze landen door de nazi's vanaf 10 mei 1940 werden bezet door het Derde Rijk (Frankrijk, Polen, Wit-Rusland, Oekraïne, BeNeLux, de Baltische Staten, Noorwegen, Finland en Denemarken enz.), of ingelijfd werden zoals bv. West-Polen, Dantzig, Oostenrijk en Tsjechië, of er een alliantie mee aangingen (Italië, Hongarije, Bulgarije, Roemenië, Kroatië enz.)

De onwilligheid, de besluitenloosheid en vooral de dadenloosheid van het westen om de joden te redden van algehele vernietiging, wordt nog des te bedenkelijker en dramatischer te weten dat de meeste vervolgingsbesluiten en daden door de nazi's ten aanzien van de joden (en andere minderheden zoals religieuzen, communisten, socialisten enz) ook in het westen bekend waren.

Het gezegde van "Davon haben wir nichts gewusst" "We hebben het niet geweten" (ook: "Wir haben von nichts gewusst" of "Wir haben nichts gewusst"), zoals de meeste Duitsers na de oorlog hun eigen betrokkenheid en/of stilzwijgende goedkeuring aan de massamoorden bleven ontkennen, werd helaas ook overgenomen door de westerse landen, die officieel weinig of niets hebben gedaan om deze genocide te voorkomen.

Het westen blijkt integendeel bijzonder goed op de hoogte te zijn geweest van de toenemende en stapsgewijze vervolging van joden, andersdenkenden en andere minderheden door het Derde Rijk. De boycot van joodse bedrijven, het bannen van joden uit alle overheidsbanen, de Neurenbergwetten van 1935, de Kristallnacht van 1938, de concentratiekampen (KZ Dachau al in april 1933) en ten slotte de fabrieken van de dood op industriële schaal in de bezette oostelijke gebieden vanaf 1941-1942 tot in 1945... het was allemaal bekend in Duitsland én in het westen! Of het tijdig geloofd werd door deze 'overwinnaars', wat er precies met die wetenschap gedaan werd, en wat er daadwerkelijk tegen ondernomen werd -en vooral niét ondernomen werd- blijft voor de mensheid een eeuwig beschamende waarheid en voor vele joden en andersdenkenden een onbegrijpelijke en onaanvaardbare fout. In de context van dit artikel over de genocide kan men dan ook beter het begrip 'overwinnaars' blijvend tussen aanhalingstekens blijven plaatsen, daarvoor zijn de 'verliezen' te groot en onherstelbaar.