Begin 1935 was de joodse vluchtelingenstroom nagenoeg opgehouden. Wanneer in nazi-Duitsland in het najaar van 1935 de rassenwetten van Neurenberg worden uitgebracht, komt opnieuw een vluchtelingenstroom op gang. Alhoewel in Duitsland (en ook in België) de economische crisis in 1936 bijna bedwongen was, was de crisis voor de joden alleen maar verergerd. Werkloos gemaakt door de toenemende rassenhaat en uitsluiting zochten zij opnieuw de grenzen op. De vluchtelingencomité's en de overheid waren duidelijk geërgerd over deze nieuwe instroom van Duitse asielzoekers, die totaal uitgeschud illegaal de grenzen overstaken en prompt tot 'economische asielzoekers' werden gedoopt. Het Belgische asielbeleid kwam onder zware druk en een liberalisering onder justitieminister Eugène Soudan drong zich op wat begin 1936 resulteerde in een aantal nieuwe wetten.

Ook in Nederland zat men met het vluchtelingenbeleid al een tijd met de handen in het haar en schoof het vluchtelingenprobleem voor zich uit naar de buurlanden en dat vooral naar België. Voor Nederland leek de doorsturing naar België van de vluchtelingen de gemakkelijkste oplossing. Communisten werden kordaat terug over de grens naar Duitsland gezet waar ze onmiddellijk werden gearresteerd en opgesloten in Dachau en andere snel oprijzende concentratiekampen. In 1935 bedacht Nederland een oplossing voor hun 'gewetensprobleem'. Een aantal communisten werden overgebracht naar het Drielandenpunt aan de Limburgse grens en de vluchtelingen konden dan kiezen naar waar ze naartoe wilden gaan: Duitsland of België? Het werd België natuurlijk(!)

Een schrijnend geval is dat bijvoorbeeld van de Duitse communist Heinrich Bell die naar Nederland was gevlucht en door Nederland naar België werd uitgewezen op 7 maart 1936 en zich aldus illegaal in ons land bevond. Heinrich Bell werd samen met twee Joodse vluchtelingen, Arthur Levy en Walter Loewenthal, opgepakt in Brussel en uitgeleverd aan de Duitse Gestapo.

Onder druk van de publieke opinie en de diverse hulpcomité's alsook van bekende politiekers zoals bijvoorbeeld Emiel Vandervelde, de toemalige voorzitter van de socialistische BWP (Belgische Werkliedenpartij), knoopte de chef van de Staatsveiligheid, Robert de Foy, onderhandelingen aan met de nazi's en hij kon na een onderhoud met de SS'r Reinhard Heydrich de vrijlating van Bell bekomen die prompt het vluchtelingenstatuut werd toegekend. De twee joden, die voor de staat slechts 'gewone' vluchtelingen waren, werden aan hun lot overgelaten. Enkel Levy werd nog genoemd maar zal vele jaren in Duitse gevangenissen slijten. Het lot van Loewenthal in niet bekend maar laat zich raden.

Heinrich Bell, geboren te Dusseldorf in 1896, zal kort na zijn vrijlating naar Spanje vertrekken waar in 1936 de Spaanse Burgeroorlog was uitgebroken en zich aanmelden bij de Internationale Brigaden. In 1938, nadat de Brigaden door Generalissimo Franco werden verslagen, keert Bell terug naar België. Na de inval van Duitsland, wordt Heinrich Bell op 10 mei 1940 door de Belgische overheid opgepakt als staatsgevaarlijke, samen met vele andere communisten, joden, Rexisten, VNV'rs, Verdinaso's zoals bv Joris Van Severen, en in Franse concentratiekampen opgesloten. Nadat Duitsland in juni 1940 ook Frankrijk heeft verslagen wordt Heinrich Bell op 5 augustus 1943 naar Keulen overgebracht. Over het lot van Bell, een communist van joodse origine, is verder nooit meer iets meer bekend geraakt maar de uitkomst van zijn internering in de Duitse concentratiekampen laat zich raden.