Herman Vos (1889-1952) steunde tijdens de Eerste Wereldoorlog de activistische beweging en werd na de oorlog veroordeeld tot drie jaar gevangenschap. Bij de verkiezingen van 1925 wordt hij tot kamerlid van de Vlaams-nationalisten verkozen. Vanaf 1929 werkt hij aan het federaal statuut, het eerste federale voorstel dat in het Belgisch parlement wordt ingediend. Zijn poging mislukt echter totaal en Vos raakt steeds meer geïsoleerd binnen de Vlaams-Nationalistische beweging.

Na de stichting van het VNV kiest hij voor de socialistische partij, de toenmalige BWP. Hij verlegt zijn interesse steeds meer naar de internationale politiek en is een trouw aanhanger van het Plan De Man en Paul-Henri Spaak. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is Herman Vos actief in het Verzet. Na de oorlog wordt hij minister van Openbare Werken en later van Onderwijs, maar het politieke klimaat van koningskwestie en repressie verhindert dat Vos na 1947 nog een politieke rol van betekenis speelt.

Herman Vos' leven zit vol schijnbare tegenstellingen. Toch blijkt uit de biografie dat er bij Vos steeds één algemeen principe speelde: al in het begin van de jaren '20 maakt hij een verbinding tussen sociaal-democratie en Vlaams-nationalisme. Na de stichting van het VNV kiest hij dan ook voor de socialistische partij (BWP). Zijn keuze voor de BWP in 1933 is dan ook een logische stap, wanneer het gros van de Vlaams-nationalisten een nieuwe weg inslaat.

Herman Vos is de ideale persoon om doorheen een flinke brok vaderlandse geschiedenis te reizen. Bovendien biedet de biografie talrijke nieuwe gegevens omtrent het Vlaams-nationalisme in de jaren '20, het Antwerpse Vlaamsche Front, de kandidatuur van Borms in 1925, het flamingantisme in de BWP en het Antwerpse verzet.

---

Synopsis door Frankie Schram. Bron

Tijdens de Eerste Wereldoorlog treedt Vos toe tot de Raad van Vlaanderen. Een hervorming van de Belgische staat tijdens de Duitse bezetting kan hij niet aanvaarden en daarom wil hij al in augustus 1917 uit de Raad stappen. Uiteindelijk doet hij dit pas in januari 1918 nadat de Raad de onafhankelijkheid van Vlaanderen heeft uitgeroepen. Met het activisme breekt hij echter niet.

Na de oorlog wordt Vos veroordeeld tot drie jaar hechtenis. Op het einde van 1920 komt hij vrij en wordt door de Antwerpse Fronters met open armen ontvangen. Hij zet zich vooral in voor amnestie. In 1925 wordt hij volksvertegenwoordiger. Hij heeft goede contacten met Frans van Cauwelaert en Camille Huysmans. Vos is de architect van de Bormsverkiezing in december 1928. Hij maakt er een referendum voor amnestie van.

Na de verkiezingen van 1929 stelt hij samen met de Nederlandse historicus Pieter Geyl het Federaal Statuut op. Dit wetsvoorstel voorziet in een statenbond van Vlaanderen en Wallonië.

In de zomer van 1933 is Vos betrokken bij de onderhandelingen tot de oprichting van het VNV. Voor hem, als democraat, is er echter geen plaats in de nieuwe partij. Op 1 november 1933 verlaat hij het Vlaams-nationalisme en treedt toe tot de BWP. Vanaf 1936 wordt hij gecoöpteerd senator. Hij strijdt voor democratie en noemt het VNV ronduit fascistisch.. Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft Vos een leidende rol in de illegale BWP. Na de oorlog wordt hij minister van Openbare Werken en Openbaar Onderwijs. Vanaf 1949 is hij lid van het Centrum-Harmel.