Het Joodse Volk door Rufus Learsi, bewerkt door de joodse historicus Dr. J. Melkman [General Manager van Yad Vashem] vertelt de geschiedenis vanaf de verwoesting van Jeruzalem tot in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Op twee perioden in de geschiedenis van het volk van Israël richt zich tegenwoordig veelal de algemene belangstelling: het bijbelse tijdvak en het ontstaan van de moderne staat.

 

Tussen deze twee polen liggen echter vele eeuwen, die tezamen een boeiend verhaal vormen van een volk, dat zijn geloof niet prijs wilde geven. Noch de innerlijke conflicten, noch de botsingen met anderen zijn het daardoor bespaard gebleven. De diaspora-geschiedenis van het Joodse volk is een aaneenschakeling van religieuze woelingen en economische strijd om het bestaan, van ontworteling en verdrijving, van vervolging en afzondering: het is niet slechts een geschiedenis van lijden en martelaarschap, maar ook van geestelijke en materiële ontplooiing in uitzonderlijke omstandigheden.

Wie het verhaal zoals Rufus Learsi dit geschreven heeft leest, maakt een tocht door alle tijden en alle landen, van het ogenblik dat de muren van Jeruzalem door toedoen van Titus vielen tot het Joodse rijk in onze dagen weer werd opgericht. Hij leert daardoor niet alleen het Joodse volk nader kennen, hij krijgt ook in menig algemeen historisch gebeuren een inzicht, dat hem veel zal doen begrijpen en dat voor hem in vele opzichten een openbaring zal zijn.

De Nederlandse uitgave van dit boek, dat in de Verenigde Staten sterk de aandacht trok [anno 1955,nvdr], is door Dr. J. Melkman bewerkt. Er is een aantal pagina's toegevoegd over de geschiedenis van de Joden in Nederland, die uiteraard geheel bij de oorspronkelijke tekst aansluiten.

---

Inleiding tot de geschiedenis van het Jodendom door Wikipedia.nl.

Het jodendom tot 1700
Rond de eerste eeuw voor de jaartelling waren er verscheidene kleine joodse sektes: de Farizeeërs, Sadduceeërs, de Zeloten, Essenen en de christenen. Na de vernietiging van de Tweede Tempel in 70 verdwenen deze sektes. Het christendom bleef bestaan, maar het brak met het jodendom en werd een afzonderlijke godsdienst; Farizeeërs bleven ook bestaan, maar in de vorm van het rabbijns jodendom.

Sommige Joden uit de 8e en 9e eeuw waren het eens met de Sadduceeërs wat betreft de verwerping van de mondelinge wetten die in Misjna en de twee talmoeds werden geregistreerd, van de Farizeeërs en de rabbijnen sinds de verwoesting van de tempel. Tot deze groep separatisten behoorden de Isunianen, Judganieten, Malikieten en anderen. Deze Joden volgden aanvankelijk op een vrij letterlijke wijzen de wetten van de Tenach. Spoedig echter ontwikkelden zij hun eigen mondelinge tradities, die van de rabbijnse tradities verschilden, en vormden uiteindelijk het Karaïtische jodendom. Karaïeten zijn er vandaag nog in kleine aantallen. De meesten leven tegenwoordig in Israël.

Met de tijd ontwikkelden de Joden zich tot verschillende etnische groepen — onder andere de Asjkenazische Joden uit Midden- en Oost-Europa en Rusland; de Sefardische Joden uit Spanje, Portugal en Noord-Afrika en de Jemenieten, in het zuidelijke uiteinde van het Arabische schiereiland. De afsplitsingen zijn vooral cultureel-geografisch van aard en zijn niet gebaseerd op een aanzienlijk doctrinair geschil, hoewel de afstand tussen de etnische groepen wel resulteerde in kleine verschillen in de praktijk en gebeden.

Chassidisme
Het Chassidisch jodendom werd opgericht door Israël ben Eliezer (1700-1760), ook bekend als Ba'al Shem Tov (of Ba'ashat). Zijn discipelen trokken vele aanhangers aan. Zij zelf vestigden talrijke Chassidische sekten in heel Europa. Het Chassidisch jodendom werd uiteindelijk de manier van leven voor vele joden in Europa. De Joodse immigratiegolf in de jaren 1880 bracht deze richting binnen het jodendom ook naar de Verenigde Staten.

Vroeger was er een ernstig schisma tussen de Chassidische en niet-Chassidische joden. De Europese Joden die de Chassidische beweging verwierpen, werden door Chassidische joden bestempeld als misnagdim (letterlijk "tegenstanders"). Enkele redenen voor de verwerping van het Chassidische jodendom waren de overweldigende proportie van de Chassidische verering en de vele sektes binnen de groepering. Desalniettemenin zijn alle sektes van het Chassidische jodendom ondergebracht in de (buiten de VS) dominante stroming, het orthodox jodendom, waarin ze samen met de 'tegenstanders' het chareidisch jodendom vormen.

Het jodendom tijdens de Verlichting en de Hervorming
In de late 18e eeuw werd Europa overspoeld door een groep intellectuele, sociale en politieke bewegingen in het kader van de Verlichting. De Verlichting leidde tot vermindering van de Europese wetten die Joden belemmerden te emanciperen, met de bredere seculiere wereld in contact te staan. Aan Joden werd toegang tot seculaire onderwijs en instellingen verleend. Een parallelle Joodse beweging, haskala of de "Joodse Verlichting" ontstond als reactie op zowel de Verlichting als de nieuwe vrijheden. De haskala legde een nadruk op integratie met de seculiere maatschappij. De strijd tussen verdedigers van haskala en traditionelere joodse concepten leidde uiteindelijk tot de vorming van verschillende takken in het jodendom: verschillende takken van liberaal jodendom, vele vormen van orthodox jodendom en conservatief jodendom en een aantal kleinere groepen.