Op 4 september werd Brussel bevrijd door de geallieerde strijdkrachten en een dag later Antwerpen, waarna door de geallieerden in nauwe samenwerking met het verzet, nog maandenlang zware gevechten worden geleverd tegen de nazi's om de bevrijding van de Scheldemonding te realiseren en de intocht van de geallieerde bevoorradingsschepen, die ontzaglijke hoeveelheden materiaal, voedselvoorraden en strijdkrachten aanbrachten, mogelijk te maken.

Op 2 september 1944 verschijnt de laatste editie van Het Algemeen Nieuws. De Standaardgroep is zich helemaal van geen kwaad bewust en bereid in alle haast de heruitgave van het dagblad De Standaard voor, inclusief al haar haar andere vooroorlogse titels van de groep. Net alsof het inwisselen van de ene pet voor een andere kleur, alle zonden zondermeer zal wegvagen.

Directeur Fernand Van Den Eynde gaat op 4 september samen met zijn redactie aan de slag maar dat was echter buiten het Belgische gerecht gerekend, dat eerder al alle installaties van een andere krant, Het Nieuws van den Dag, had verzegeld in afwachting van een onderzoek. Gealarmeerd door dit feit besloot men op de Jacqmainlaan toch nog maar te wachten met publicatie onder de oude titels en werden de persen voorlopig stilgelegd. Op 30 september 1944 werd directeur Fernand Van Den Eynde aangehouden. Hij zal in de gevangenis blijven tot half juli 1945. Nauwelijks een maand na de bevrijding van Brussel, op 5 oktober 1944, herverscheen De Standaard onder zijn vertrouwde titel en dat tot en met 9 november 1944, maar wel zonder het monogram ‘AVV-VVK’.

Het wordt de Standaardgroep echter spoedig duidelijk dat het echte onweer voor de krant nog moet opsteken. Tegen het einde van 1944 laat minister Fernand Demany, voormalig verzetsleider van het Onafhankelijkheidsfront en lid van de eerste naoorlogse regering van Hubert Pierlot, beslag leggen op de persen en legt de Standaardgroep verschijningsverbod op van al haar uitgaven. De Standaardgroep reageert snel en al op 8 november vind de stichtingsvergadering plaats van een nieuwe N.V. De Gids, en dat onder impuls van de Bekaertgroep van Léon Bekaert die eind jaren dertig al die zgn. anti-standaardkrant 'De Courant' op de markt hadden gebracht maar een vroegtijdige dood was gestorven. Tijdens die cruciale beheerraad werd beslist dat de nieuwe vennootschap nog slechts twee dagbladen zal uitgeven, De Nieuwe Standaard en Het Nieuwsblad, en één weekblad: Ons Volk. De Bekaertgroep gooide het op een akkoord met de familie Sap, de eigenaars van de Standaardgroep en de persen, huurt de drukkerij en de infrastructuur èn de titels[!] en op 10 november 1944 rolt de eerste editie van De Nieuwe Standaard van de persen.

De eerste jaren na het einde van de Tweede Wereldoorlog is ons land in de ban van de epuratie en de repressie. Alle dagen berichten de kranten over de processen die werden gevoerd tegenover de collaborateurs, zowel tegen de hele en de halve, inclusief de vermeende collaborateurs. Al snel wordt duidelijk dat omtrent de repressie De Nieuwe Standaard niet de oude Standaard is. De Zaak Borms zette enorm veel kwaad bloed bij de Vlaams-nationalisten alsook bij de eigenaars van De Standaard N.V. die hierin duidelijk van mening verschilde met de uitgevers en de redactie van De Nieuwe Standaard. Wanneer de dubbel-collaborateur Dr. August Borms van beide wereldoorlogen op 12 april 1946 te Etterbeek sterft voor het vuurpeloton, is ook voor De Standaardgroep van de familie Sap de maat vol.

Niet voor De Nieuwe Standaard echter die in haar krant van 13-14 april 1946 terecht vaststelde dat de fusillering van August Borms een gevolg was van zijn eigen onvergeeflijke houding onder twee wereldoorlogen na elkaar. De krant nam het Borms erg kwalijk dat "... toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, hij de draad weer heeft opgenomen die in 1918 afgesneden was, alsof er geen twintig jaar Vlaamse ontplooiing en evolutie der nationale toestanden tussenbeide gekomen waren. [..] Het is de tragische misrekening van deze grijsaard, voor wie de tijd schijnbaar vijfentwintig jaar geleden is blijven stilstaan, dat hij niet begrepen heeft dat de vijand, die opnieuw ons vaderland binnenviel, niet enkel de vijand van België, maar meteen ook de vijand van Vlaanderen was, en dat hij, dr. Borms, niet alleen België, maar ook Vlaanderen verried toen hij de bezetter zijn diensten aanbood en hun gunsten afbedelde." De krant eindigde het stuk ongemeen scherp: "Dr. Borms heeft ditmaal met zijn leven geboet voor een gedragslijn, die door de eeuwen in alle scherpte als een bewijs van lage verraderlijke aanleg wordt uitgelegd, en door de meesten, die de Vlaamse Beweging kennen, als een betreurenswaardig pathologisch geval."

Het proces tegen Het Algemeen Nieuws begon op 14 juni 1946. Van Den Eynde zou de afloop van dit proces nooit meemaken, want tien dagen na de start ervan, overleed hij aan de gevolgen van een hartaandoening. Uiteindelijk werden de twee verantwoordelijken van Het Algemeen Nieuws voor de Verwaltung (de perscensuur van de PA), Frans Van Waeg en Piet Van Nieuwenhuyzen, in oktober 1946 zwaar gestraft, drie redacteurs van de krant (Alfons Martens, Huib Aerts en Jan Caberghs) werden tot lichtere straffen veroordeeld. De eigenaars, de familie Sap, konden de dans ontspringen.