In oktober 1946 legde de familie Sap 25 miljoen Belgische franken op tafel om het sekwester te lichten waaronder de NV De Standaard na de Bevrijding door minister Demany werd geplaatst. Wettelijk gezien kon vanaf dan de groep weer krantentitels gaan uitgeven. Nieuwe oprijzende ster aan het firnament van de Standaardgroep was de 27-jarige Albert De Smaele (1921-??) die Godelieve Sap huwde, de oudste dochter van wijlen minister Gustaaf Sap en weduwe Antoinette Gylsen-Sap. Nog andere dochters van Sap zullen met vooraanstaande CVP'rs huwen zoals bv voormalig minister André Vlerick (1919-1990) die in december 1945 Cécile Sap (1922-2001) huwde en een andere Sap-dochter was gehuwd met voormalig CVP-burgemeester en minister Jan Piers (1920-1998).

Al gauw nam De Smaele het voortouw in de overnamestrijd rond De Standaard, zij het in nauw overleg met zijn schoonmoeder Antoinette Gylsen. De groep rond De Smaele richtte op 22 maart 1947, in het hotel Sirius aan de Adolf Maxlaan in Brussel, de vzw De Schakel op die de vooroorlogse kranten De Standaard en Het Nieuwsblad weer zal uitbrengen. Na maandenlange juridische strijd verliest de N.V. De Gids op alle fronten de strijd tegen de Standaardgroep en moet inpakken. Op 11 april 1947 verscheen De Nieuwe Standaard voor de laatste keer en werd in de krant zonder veel uitleg aangekondigd dat vanaf de volgende dag de krant opnieuw zal verschijnen onder de nieuwe titel De Nieuwe Gids. De N.V. De Gids verlaat de Jacqueminlaan en verhuisde haar kantoren naar de Zandstraat 13-17 te Brussel.

Op 1 mei 1947 is het zover en verscheen, twee jaar en een half na de Bevrijding, De Standaard opnieuw in haar oude vorm, met haar vroegere ondertitel ‘Dagblad voor staatkundige, maatschappelijke en economische belangen’ en het vertrouwde AVV-VVK-monogram rechts van de titel. Manu Ruys verdwijnt geruisloos naar De Standaard. Andere medewerkers aan De Standaard: de gewezen VNV-senator Bert D'Haese, de niet onbesproken oorlogsburgemeester Leo Delwaide en Emiel de Winter, die tijdens de oorlog belast was met de bevoorradig. Ook de naar Zwitserland gevluchte voormalige socialistische voorzitter van de BWP (Belgische Werklieden Partij) maar die zich hopeloos verbrandde aan de collaboratie, Hendrik De Man, is van de partij en publiceert in het eerste half jaar anoniem acht artikels in De Standaard.

Na het einde van het publicatieverbod eiste de N.V. De Standaard haar titels weer terug. Deze eis werd door de rechtbank toegewezen maar de N.V. De Gids behield wel het recht om haar publicaties onder een andere titel voort te zetten. Twistappel werd bijvoorbeeld De avonturen van Suske en Wiske die doorheen de jaren zeer populair geworden was en goed waren voor enkele extra-duizenden abonnees die de strip elke dag wilden lezen. Met het oog op die populariteit werd de strip de inzet van een felle krantenstrijd. In de loop van 1947 werd een tijdelijk compromis bereikt waardoor het nieuwe verhaal, De koning drinkt, zowel in De Nieuwe Gids als De Standaard verscheen. Aan deze situatie kwam echter al vrij snel een einde. Willy Vandersteen maakte, op aandringen van zijn uitgever, een keuze tussen de partijen en die beslissing viel uit in het voordeel van De Standaard. Als gevolg van deze beslissing verschenen de belevenissen van Suske en Wiske vanaf begin november 1947 alleen nog maar in de kranten van de Standaard-groep.

De leefbaarheid van De Nieuwe Gids komt door allerhande manoeuvres van de Standaardgroep al spoedig in het gedrang. In 1952 werd De Nieuwe Gids, samen met de weekbladen Spectator en ‘t Kapoentje overgenomen door de NV Het Volk, tot die op haar beurt in 1957 werd overgenomen door... de NV De Standaard!

Het succesverhaal van de Standaardgroep stuitert even wanneer de N.V. De Standaard op 22 juni 1976 failliet wordt verklaard. Onder impuls van de Antwerpse reder André Leysen, die in zijn jonge [oorlogs]jaren nog lid van de Vlaamse afdeling van de Hitlerjugend was geweest, wordt zeven dagen na het faillissement de Vlaamse Uitgeversmaatschappij (VUM) boven de doopvont gehouden met Leysen aan het hoofd van het directiecomité. De VUM is op dit ogenblik de grootste uitgeversmaatschappij van ons land, en dat aan beide zijden van de taalgrens. Ze beheerst thans zowat 40% van de dag- en weekbladenmarkt, haar oplage schommelt than srond de 90.000 per dag en de VUM is diep geëngageerd in de andere media en er lijkt voorlopig geen houden meer aan te zijn.

Als voorlopig [hedendaags] memorabele tussenhalte kan bijvoorbeeld de reeks van Open Brieven van Piet de Moor die in de zomer van 2006 werden gepubliceerd en direct gericht waren aan Peter vander Meersch, de grote chef van de VUM. Piet de Moor beschuldigt hem in zijn bekende brieven ervan om de erfgenamen van de vooroorlogse Nieuwe Ordepartijen en -bewegingen die met de nazi's hadden gecollaboreerd, en zich na de oorlog met succes hergroepeerden in de extreemrechtse partij het Vlaams Belang/Blok, om door hun knuffelpolitiek tav het Vlaams Belang deze partij als het Paard van Troje binnen te halen in de Belgische/Vlaamse parlementaire democratie.