|
242 terechtgestelde collaborateurs. Wie waren zij? Nederlandstalige rol[2] - a |
|
|
|
|
Sunday 14 January 2007 |
|
Pagina 3 van 5
Joy t/m Leu
 < Vlaanderen Brussel > 
| FOTO |
Naam en voornaam |
Geboortedatum en -plaats |
datum en plaats
van executie |
Achtergrond en aanklacht |
| — |
Ulysse Joyeux |
1913 |
02.10.1947
Gent
|
Voorlopig geen details bekend.
|
| — |
Jozef Keyl |
1918 |
29.05.1948
Gent
|
Voorlopig geen details bekend.
|
| — |
Charles 'Karel' Lagast |
25.10.1908
Antwerpen |
04.05.1945
Antwerpen
|
De journalist SS-Untersturmführer Karel Lagast was Oostfronter en vocht bij de 'SS Freiwilligen Standarte Nordwest' en bij de 'SS Freiwilligen Legion Flanderen'. Lagast werd op 17 oktober 1944 door de Antwerpse krijgsraad ter dood veroordeeld en op 4 mei 1945 gefusilleerd.Voorlopig geen verdere details bekend.
|
| — |
Maurice Lageirsse |
1893 |
06.07.1946
Brugge
|
Voorlopig geen details bekend.
|
 |
Adolf Lampaert |
17.06.1909
Merksem |
12.04.1947
Mechelen
|
Kamp van Breendonk. Lampaert was boekhouder bij de Antwerpse Pharmacie Centrale. In januari 1941 sluit Lampaert zich aan bij de Algemeene SS-Vlaanderen. Wat later vervoegt hij de rangen van de Waffen SS en trekt naar Duitsland waar hij een opleiding krijgt bij de SS-Freiwilligen-Standarte Nordwest in Hamburg-Langehorn. Lampaert heeft er al snel genoeg van en laat zich afkeuren voor de dienst en keert terug naar België. In Brussel meldt hij zich aan bij de SIPO/SD en in september 1941 wordt Lampaert bewaker in het kamp. Hij zal dat blijven tot juni 1944. Na de bevrijding vlucht Lampaert naar Nederland om daar enkele maanden doelloos rond te zwerven. Hij keert weer naar België en kan onderduiken bij een tante die medelijden met hem had gekregen. Aan zijn vriendin schrijft hij: "Wat een leven, dat hebben wij toch niet verdient [sic] hé zoeteke." Half juni 1945 geeft hij het op en meldt zich aan bij de Belgische politie.
|
 |
Arnoldus Lampaert |
1921 |
07.05.1945
Gent
|
|
 |
Walter Lampaert |
1892 |
07.05.1945
Gent
|
|
| — |
Albéric Lanoote |
1900 |
23.06.1945
Tongeren
|
Voorlopig geen details bekend.
|
 |
Irma Laplasse Swertvaeger |
09.02.1904
Schore
West-Vl |
30.05.1945
Brugge
|
Irma Laplasse had door haar verraad aan de Duitsers op 8 september 1944, de dood van acht leden van de verzetsorganisatie het Geheim Leger-Armée Secrète op haar geweten. Op 2 en 5 oktober '44 legden Irma Laplasse en haar dochter Angèle, bekentenissen af. Dochter Angèle Laplasse: "Ik heb die Duitse post gezegd: mijn broer is gevangenomen door de Witte Brigade, en ik heb gevraagd waar mijn vader was. Dit wisten ze niet. Maar ze hebben als antwoord gegeven: ge moogt gerust zijn, ge zult Uw broeder terugzien. (..) Als mijn broeder thuis kwam (rond 22u00) heeft mijn moeder verklaard dat wij beiden de Duitsers verwittigd hadden om hem te doen bevrijden. Hij heeft hierop geantwoord dat wij deze daad niet mochten gesteld hebben want dat daardoor veel mensen gedood werden. Hadden wij moeten geweten hebben dat uit deze daad zulke erge gevolgen gingen voortspruiten, dan gingen wij dit niet gedaan hebben." Irma ontkent eerst maar na confrontatie met haar dochter bekent ze toch enkele feiten en zegt: "Ik verklaar dat wat mijn dochter heeft gezegd juist is. Ik zegde: mijn zoon is gevangen. Ik heb gevraagd de jongen te verlossen." Al deze bekentenissen werden gehandtekend door de vrouwen. Die bekentenissen trokken beide vrouwen later weer in. Het mocht niet baten, de bewijzen waren duidelijk. Laplasse werd geëxecuteerd. Haar dagboek dat voor de helft door haar retroactief werd geschreven(!) moest de mythe van repressie-slachtoffer' levend houden en met succes: eind 1995/begin 1996 leidde dit tot een herziening van haar proces, een unicum in de Belgische rechtsspraak. Op 14 februari 1996 volgde het arrest van de rechtbank: levenslange opsluiting. Rechtsextreme Vlaams-nationalisten hebben nooit genoegen genomen met de twee veroordelingen van Laplasse en voeren haar nog steeds op als het icoon van de na-oorlogse repressiegolf die zogenaamd 'anti-Vlaams' zou zijn geweest. Eén van de zovele fabels die tot op heden om de gekende redenen door extreemrechts in leven worden gehouden.
|
 |
Stéphane Laureys |
16.03.1911
Genk
Limburg |
23.02.1945
Antwerpen
|
In februari 1940 was Stephane 'Stefaan' Laurent-Albert Laureys als vrijwilliger naar Finland getrokken om tijdens de Fins-Russische
oorlog tegen het communisme te strijden. 12.000 vrijwilligers afkomstig uit vele landen maakten hiervan deel uit, onder hen ook zo'n 51 Belgen
en 17 Nederlanders. Hij kan daar maar kort gestreden hebben want al op 10 maart 1940 kwam het tot een wapenstilstand tussen Finland
en Rusland en is het avontuur ook voor Stefaan voorbij. Na het einde van de Achttiendaagse Veldtocht is Stefaan weer in Antwerpen.
Na het begin van de invasie in Rusland op 22 juni 1941 behoorde Stefaan tot het eerste contingent van vrijwilligers die in augustus
1941 naar het Oostfront vertrokken om daar tegen de geallieerde strijdkrachten te kampen. Hij wordt ingedeeld bij de 2de compagnie van het Vlaams Legioen.
Op 21 nov. 1941 wordt hij een eerste maal gewond en een 2de keer in februari 1942 en verblijft langdurig in het lazaret. In augustus 1943
wordt Laureys overgeplaatst naar de beruchte 3de Waffen-SS Panzerdivision 'Totenkopf'. Hij wordt er als Panzergrenadier ingedeeld bij de stafcompagnie van het
3de bataljon van het 6de Waffen-SS Panzergrenadierregiment Theodor Eicke. In mei 1944 wordt hij overgeplaatst naar het
Waals Legioen als vertaler en instructeur.
In het zicht van de bevrijding, desserteerde hij op 3 september 1944 en duikt onder in het appartement van zijn ouders aan
de Italiëlei te Antwerpen. De vader van Stefaan, Dr. Jan Laureys, was geneesheer en vestigde zich later als tandarts in
Antwerpen. Tijdens de bezetting was hij tandarts bij de Organisation Todt. Ten tijde van het proces van zijn zoon Stefaan en
nadien het vonnis en de executie, zat hij in Duitsland ondergedoken. Later, in 1947, werd Dr. Jan Laureys voor zijn collaboratie
door de Antwerpse krijgsraad tot een jaar gevangenisstraf veroordeeld. Inmiddels was Antwerpen op 4 september 1944 bevrijd en
Stefaan doolde enkele weken door het land tot hij op 25 september 1944 wordt ingerekend door twee gewapende leden van de
verzetsgroep NKB (Nationale Koninklijke Beweging). Al tien
dagen na zijn arrestatie, 5 oktober 1944, wordt hij berecht door de Antwerpse krijgsraad en ervan beticht "Belg zijnde, de wapens
tegen Belgiëte hebben opgenomen" (artikel 113 en 117 van het Strafwetboek) en na een korte beraadslaging ter dood
veroordeeld: "..de terechtstelling zal plaats grijpen in de omheining van Antwerpen". Stefaan Laureys ging op 13 oktober tegen
het vonnis in beroep maar wordt een tweede maal op 5 januari 1945 gedoodvonnist. Ook in Cassatie wordt zijn straf op 29 januari 1945
bevestigd en hij dient een genade verzoek in aan de Prins Regent Karel maar ook dat genadeverzoek wordt op 22 februari 1945 verworpen.
Op 23 februari 1945 werd Stefaan Laureys gefusilleerd in een van de binnenforten van Antwerpen. Zijn wens om in uniform voor het executiepeloton
te verschijnen, werd afgewezen.
|
| — |
René Lauwereys |
1912 |
16.06.1945
Mechelen
|
Voorlopig geen details bekend.
|
| — |
Arthur Leuntjens |
1922 |
21.12.1945
Leuven
|
Voorlopig geen details bekend.
|
|
|
Laatst geupdate op ( Saturday 02 February 2008 )
|
