"Als de laatste overlevende van Auschwitz geen verklaringen meer kan afleggen - en daarop wordt in bepaalde kringen gewacht - dan is Auschwitz binnen afzienbare tijd alleen nog maar een legende." Advocaat Henry Ormond sprak deze woorden uit in mei 1965 toen hij als verdediger optrad tijdens het Auschwitz Proces in Frankfurt am Main.

De argumenten van negationisten zijn onderhand wel gekend en raken wat afgezeurd, temeer omdat ze nooit bewezen werden precies omdàt het leugens zijn en ze bijgevolg ook nooit bewezen kùnnen worden: zo zou het ontsmettingsmiddel Zyklon B enkel tegen luizen gebruikt zijn; zoekgeraakte joden wonen 'ergens in Centraal-Azië'; de Duitsers zouden zich geen raad weten met 'al die menselijke as'; originele nazi dokumenten worden anders uitgelegd of vertaald of het moeten wel vervalsingen zijn; duizenden getuigenissen van overlevenden worden afgekamd tot de kleinste onnauwkeurigheid wordt ontdekt en het ganse getuigenis wordt verworpen; negationisten halen argumenten en theorieën aan van... andere negationisten; de gaskamers zijn na de oorlog om propagandistische redenen herbouwd en verder duiken ze altijd wel ergens een Pool op die destijds in de buurt woonde en die 'niets geroken heeft' enz.

Negationisten blijken wel telkens erg verveeld te zitten wanneer SS'rs en ander kamppersoneel beginnen te praten en zich geroepen voelen om een en ander toe te lichten en spontaan bekentenissen wensen af te leggen. Die bekentenissen van SS'rs worden dan door deze negationisten steevast afgedaan als zijnde 'onder foltering afgedwongen'. Een erg vroeg getuigenis is dat van kampcomandant Rudolf Höss die op 9 april 1946 tijdens het befaamde Proces van Neurenberg getuigde over de werking van de gaskamers en het vernietigingsproces:

"In 1942 waren de grote crematoria af en vanaf toen werd het hele proces in de nieuwe gebouwen afgewerkt. Een nieuwe spoorlijn voerde naar het crematorium. De mensen werden net als voorheen geselecteerd, met als enige uitzondering dat diegenen die niet konden werken, naar de crematoria gingen en niet naar de boerderijen. Het was een groot, modern gebouw; ondergronds waren uitkleedruimten en gaskamers en bovengronds waren de crematoria, maar allemaal in hetzelfde gebouw. Er waren vier gaskamers onder de grond; twee grote die elk ruimte boden aan tweeduizend mensen en twee kleinere die elk ruimte boden aan zestienhonderd mensen.

De gaskamers waren gemaakt als douches, met douchekoppen, waterleidingen, wat afvoerbuizen en een modern elektrisch ventilatiesysteem, zodat de ruimte na het vergassen kon worden gelucht met de elektrische ventilatieapparatuur. De lichamen werden met liften naar de crematoria erboven gevoerd. Er waren vijf dubbele ovens. Het kostte ongeveer vierentwintig uur om tweeduizend mensen te verbranden in vijf ovens. Eerst konden we maar zeventienhonderd à achttienhonderd mensen cremeren. We liepen zodoende altijd achter met cremeren, want U zult begrijpen dat het veel gemakkelijker was met gas uit te roeien dan te cremeren, wat veel tijd en inspanning kostte..."

Dat Höss later in zijn cel in afwachting van zijn terechtstelling ook nog erg omstandig zijn memoires neerschreef, weliswaar met hier en daar technische fouten en andere nauwkeurigheden maar die verder helemaal niks afdoen aan het ganse relaas, mag de negationisten niet verontrusten: Höss moèt wel gefolterd zijn, ook toen hij zijn memoires schreef want: de kampen, gaskamers en crematoria mogen niet bestaan hebben. Het bestaan ervan toegeven staat nu eenmaal een succesvolle revival van het gedachtegoed van het nationaal-socialisme in zijn vele extreem-rechtse vormen zowel in binnen- als in het buitenland voluit in de weg.

Vele SS'rs en andere nazi's legden getuigenis af van hun misdaden en de toestanden in de kampen en elders. Slechts weinigen gaven hun verantwoordelijkheid toe en schoven die af naar de hiërarchie. Zij volgden slechts bevelen van hogerhand op en als ze weigerden zouden ze gestraft worden, of naar het front gestuurd of zouden zij misschien wel doodgeschoten worden? Maar dat is de zoveelste mythe. Geen enkele soldaat of officier die actief was in bijvoorbeeld de Einsatzgruppen en weigerde [nog langer] deel te nemen aan de slachtpartijen, is voor die weigering ooit gestraft geworden.

Zo werd als een van de getuigen op het Auschwitz-proces opgeroepen, Michael Angelo Musmanno, rechter bij het Hooggerechtshof in Pennsylvania (VS), die in 1947 voorzitter was van het Amerikaans Tribunaal in Neurenberg tijdens het beruchte Einsatzgruppen-proces tegen de SS. De Einsatzgruppen waren de moordtroepen die achter de frontlijn in Polen, de Baltische staten en in de Sovjet-Unie, honderdduizenden joden en partizanen vermoordden.

Michael Musmanno, die zowat 200 figuren uit de naaste omgeving van Adolf Hitler had gehoord, achttien jaar geleden, verklaarde op grond van zijn ervaringen en de getuigenverklaringen: "Vaders van gezinnen werden vaak van executies vrijgesteld omdat ze hun gevoelens niet de baas konden blijven. Niet uit medelijden en sympathie werden vele van de misdadige acties gevrijwaard, maar omdat door hun weigering de doelmatigheid van het systeem gevaar zou lopen. In mijn proces is geen enkel bewijs geleverd waaruit zou kunnen blijken dat zelfs maar één lid van een Einsatzkommando ooit is doodgeschoten omdat hij geweigerd had weerloze burgers af te maken. "

Wat ook opvalt is dat deze moordenaars in de kampen hun eigen zelfstandig uitgevoerde sadistische daden systematisch verdringen en dat moet elke alerte toehoorder, die hun getuigenissen bestudeerd heeft, ook al wel opgevallen zijn. Maar over één ding zijn deze misdadigers het wel allemaal eens: gaskamers en crematoria hebben wèl degelijk bestaan. Het bestaan ervan ontkennen valt bijgevolg voor 100% voor rekening van de na-oorlogse en hedendaagse negationisten.