SS-Oberscharführer Joseph Klehr werd geboren in Langanau (Opper-Silezië) op 17 oktober 1904. Na het lager onderwijs studeerde hij voor meubelmaker. Eind 1932 trad hij toe tot de Allgemeine SS en twee jaar later, eind 1934, was hij verpleger in een herstellingsoord en in 1938 hulpbewaarder in het tuchthuis Wehlau. In 1939 werd hij opgenomen in de Waffen SS en als bewaker aangesteld in KZ Buchenwald. In 1940 werd hij als hospitaalsoldaat naar KZ Dachau gestuurd en in oktober 1941 uiteindelijk overgeplaatst naar KZ Auschwitz-Birkenau.

Nadat Auschwitz in januari 1945 werd ontruimd door de SS vluchtte hij via Tsjecho-Slowakije naar Oostenrijk waar hij door Amerikaanse soldaten werd ingerekend en opgesloten in het krijgsgevangenenkamp te Böblingen. Wegens zijn lidmaatschap van de Allgemeine SS werd hij tot drie jaar werkkamp veroordeeld en in 1948 weer vrijgelaten. Hij neemt zijn oude stiel van meubelmaker weer op in Braunschweig totdat hij in 1960 wordt herkend en opnieuw gearresteerd werd.

Joseph Klehr stond samen met Oswald Kaduk terecht op het proces van Auschwitz in 1965. Veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf wegens moord in 475 bewezen gevallen, medeplichtigheid aan gemeenschappelijke moord in zes gevallen, waarvan in twee gevallen gepleegd op minstens 750 mensen, in een derde geval op minstens 280 mensen, in een vierde geval minstens op 700 mensen, in een vijfde geval op minstens 200 mensen en in een zesde geval op minstens 50 mensen.

Klehr werd er in 1965 van beschuldigd om tussen 1941 en 1944 actief aan de selectie te hebben deelgenomen. Hij was een tijd leider van een zogenoemd vergassingscommando en was op die manier nauw betrokken bij de massamoord in de gaskamers. Zijn 'specialiteit' was het vermoorden van mensen met Phenolinjecties. Naar schatting 475 mensen vermoordde hij, gewapend met een injectiespuit gevuld met twee kubieke centiliter Phenol, die hij zijn slachtoffers recht in het hart spoot. De Abspritzer (Doodspuiter) bleef in 1965 tijdens het proces zijn rol minimaliseren en schoof zijn verantwoordelijkheid voortdurend door naar de kamphiërarchie. Net zoals alle andere beklaagden volgde hij slechts bevelen op.

Veertien jaar later, 1979, praat hij gemoedelijk met de journalist Ebbo Demant over Abspritzung, selecties, gaskamers, crematoria en ontkenners:
"Phenol? Wat is Phenol?"

Joseph Erber: "Phenol is een spul dat je ook kunt gebruiken, alleen sterk verdund dan, om je oren schoon te maken. Dat werken met Phenol is uitgevoonden, zoals ik geloof ik al gezegd heb, door een toenmalige Lagerführer, Fritzsche heette hij, dacht ik, die met Phenol is begonnen. En toen hebben ze in Blok 11, dat uitgeprobeerd... En toen hebben ze, ik was er zelf niet bij, maar wat ik van gevangen heb gehoord, toen hebben de kampartsen verschillende methoden uitgeprobeerd. Ze hebben proeven genomen met lucht, met benzine; ze hebben met verschillende stoffen proeven genomen, voordat ze op Phenol kwamen. Daarvoor hadden ze andere dingen gebruikt, maar toen was ik... ik heb dat allemaal van horen zeggen. Van de gevangenen."

"En hoe ging dat dan: dan kwamen de gevangenen die kamer binnen en daar stond u dan klaar met de injectiespuit?"

Joseph Erber: "Ik was in die kamer en dan werden de gevangenen binnengebracht, ze konden vaak niet meer lopen, heel wat moesten op een brancard naar binnen worden gebracht; dan had ik een gevangene, die de injecties voor me klaar maakte en dan ging ik spuiten."

"En direct in het hart?"

Joseph Erber: "Rechtstreeks in het hart."

"En waren die dan onmiddellijk dood?"

Joseph Erber: "Ze waren gelijk dood. Ik heb u al eerder gezegd, dat we twee kubiek inspoten. Als je dan niet eens de hele spuit had leeggedrukt, was ie al dood. En dat was niet zo'n wrede dood als de dood in de gaskamer. Dát was pas erg. Het leek wel iets op een bijenkorf... Ze werden naar binnen gebracht en als de kamparts klaar was, dan gaf hij aan een SS'r op het dak een bevel en die schudde dan het Zyklon B in een pijp en dan hoorde je buiten 'mmmmmmm' eerst hard, dan steeds zachter, tot je helemaal niks meer hoorde. Dat was een wrede dood. Het werkte op je longen, dat gas..."

"U zegt dat het in de gaskamer wreder was... maar daar was de dood anoniem, terwijl u de mensen toch in het gezicht keek..."

Joseph Erber: "Ja, dat zeg ik, omdat ik de lijken heb gezien als ze uit de gaskamer kwamen. Groen en blauw waren ze... en het duurde langer dan een injectie. Als de spuit nog half vol was, waren ze al dood. Maar bij het vergassen hoorde je dat zoemen minstens tien minuten. Pas daarna werd het zwakker. Daarom noemde ik dat een wredere dood. De heleboel was natuurlijk wreed, of het nu om een injectie ging of om de gaskamer, maar ik bedoel alleen maar dat er een verschil bestond, dat het ene..."

"Werden er ook in het Stammlager mensen vergast?"

Joseph Erber: "In het Stammlager is dat eenmaal in Blok 11 gebeurd. Als proef. Dat had de Lagerführer, Fritsch heette hij, geloof ik, dat weet ik niet meer zo precies, die had dat op poten gezet. Hij heeft daar geprobeerd met Zyklon B mensen te vergassen. Die proef was in de kelder van Blok 11, het arrestantenblok. Daar werd voor de eerste maal - dat moet geweest zijn in... ik ben in oktober 1941 naar Auschwitz gekomen, in die tijd moet het geweest zijn. Toen heeft de Lagerführer met Zyklon B geëxperimenteerd. Ze hebben met verschillende soorten proeven genomen en zo zijn ze ook met Zyklon B gaan proberen. Beneden in Blok 10, nee, Blok 11. En zo zijn ze dan begonnen. Buiten, in Birkenau, buiten Birkenau waren oude boerderijen, die hebben ze toen omgebouwd tot gaskamers. De crematoria die waren pas later klaar, begin 1943 waren die klaar. Daarvoor hadden we alleen een heel klein crematorium, vlak bij de kwartieren van de SS."

""Er zijn mensen die beweren dat er in Auschwitz geen Joden zijn vergast...

Joseph Erber: "Wat? Geen Joden vergast?... Ja, ik heb die vraag al eerder gehoord. Hier komen bij ons drie al wat oudere dames op bezoek. Van de een of andere Vereniging of zo zijn ze. Om ons een beetje te helpen, een cadeautje te sturen met je verjaardag en zo van die dingen. En één van die dames heeft 't me ook al eens gevraagd: zijn er in Auschiwtz nou werkelijk Joden vergast? Ik zei toen, ik zal u een eerlijk en openhartig antwoord geven, omdat u het bent. Anders zou ik gezegd hebben... Maar omdat u het bent, dan wil ik heel duidelijk zeggen: ja, er zijn mensen vergast in Auschwitz. Wat waar is, is waar. En iemand die beweert, er zijn vergassingen... ja, dat begrijp ik niet... is die niet goed bij zijn hoofd? Ik was toch zelf... nee, daar je toch niet mee zwendelen? Als je drie, vier jaar in Auschwitz bent geweest, je hebt daar alles en alles meegemaakt, dan krijg ik het niet voor elkaar om dan te zeggen dat daar geen mensen zijn vergast... Dat zou ik niet kunnen... Net zoals u mij vroeg over dat 'abspritzen'; hoeveel gevangenen daarmee... ik heb toen toch eerlijk verteld, hoe dat in elkaar zat."