De Witte Brigade-Fidelio is wellicht de meest bekende verzetsgroep in België geweest. Zij was zeker niet de enige ondergrondse verzetsbeweging tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar van naam zeker de meest gekende. In de volksmond werden de verzetsleden in't algemeen als 'De Witten' aangeduid, verwijzend naar de Witte Brigade. 'De Zwarten' dankten hun bijnaam aan het zwarte uniform dat ondermeer de SS'rs maar vooral de leden van de collaborerende Dietse Militie/Zwarte Brigade droegen, de paramilitaire stoottroepen van het VNV van Staf de Clercq en Co.

Op 23 juni 1940 richtte Marcel Louette (alias Fidelio) samen met zijn vriend Léon Boumans en zijn pleegdochter Maria Michiels de Geuzengroep op. Die groepering telde vooral personeelsleden van de verschillende stadsdiensten, van het onderwijs en het havenbedrijf. Eind 1940 was de beweging reeds in Antwerpen gestructureerd.

De belangrijkste activiteiten waren anti-Duitse propaganda, het aanleggen van lijsten van collaborateurs, de zogenaamde zwarte lijsten, vaderlandslievende manifestaties op de Nationale Feestdag en op de herdenking van de wapenstilstand, het vergaren van militaire inlichtingen over de Antwerpse haven en over een mogelijke Duitse invasie in Engeland. Samenwerking met de inlichtingendiensten Luc en Bravery werd op punt gesteld, en mevrouw Van Nitzen zorgde voor de verbindingen met de groep Zero, om de informatie naar Groot-Brittannië en de geallieerden over te brengen. De groep hield zich ook bezig met hulp aan geallieerde piloten en Russische krijgsgevangenen.

Marcel Louette werd op 9 mei 1944 opgepakt en zwaar onderhanden genomen. Het werd een lange lijdensweg doorheen de kampen. Marcel Louette verhaalde veel later over die verschrikkelijke dagen periode tijdens zijn opsluiting: "Ze sloegen mij tot ik onkennelijk was. Ik werd naar het beruchte Gestapogebouw aan de Koningin Elisabethlaan gevoerd. Daar werd ik 'ondervraagd'. Ik werd geslagen en gestampt met alles en nog wat, overal waar zij me maar raken konden. Daarop trachtten ze mij tot spreken te dwingen door de fijngevoeligste delen van mijn lichaam met elektriciteit te bewerken, wat hevige schokken, verschrikkelijke pijnen en verschillende brandwonden veroorzaakte. Dan werd ik naar Breendonk gevoerd."

Op 10 juni 1944 werden alle gevangenen uit Breendonk naar de gevangenis van Sint Gillis gevoerd, want D-Day is op 6 juni aangevangen, en de SS laat alle gevangenen centraliseren. Op 20 juli werd Marcel Louette opnieuw naar Breendonk overgebracht en opnieuw gefolterd. Op 31 augustus 1944 werd het kamp ontruimd en werd hij naar Vught afgevoerd. Van daar uit bereikte Louette op 8 september 1944 het concentratiekamp Sachsenhausen-Oraniënburg nabij Berlijn. Marcel Louette Louette werd half lamgeslagen en was zo toegetakeld dat hij nog steeds niet kon bewegen. Zijn makkers van de Witte Brigade die daar ook werden vastgehouden, onttrekken hem zoveel mogelijk aan de aandacht van de SS'rs opdat ze hem niet zouden afmaken. Op 15 januari 1945 kon Louette voor het eerst met een stok gaan. Op 22 april '45 werd het kamp bevrijd voor de Russen. Louette blijft, ondanks zijn lamentabele gezondheid, nog drie maanden als verpleger in de ziekenboeg (Revier) van het kamp werkzaam.

Einde juli 1945 komt Louette eindelijk terug aan in Antwerpen en herstelde slechts langzaam van de mishandelingen en ontberingen. Hij werd een tijdje verplicht om bij vrienden te logeren want op zijn eigen huis was een V-bom ingeslagen. Voor en tijdens de oorlog was Marcel Louette opvoeder in de gemeentelijke jongensschool aan de Keistraat te Antwerpen, en na de oorlog werd hij directeur van diezelfde school. Louette bleef tot aan zijn dood in 1978 de symbolische leider van het verzet. Fidelio geldt nog steeds als het voorbeeld van de verschillende anti-Duitse activiteiten die konden uitgevoerd worden en van de hoge tol die de verzetsmensen hiervoor betaalden.

Ten tijde van de rechtzaak van de beul van Breendonk Richard De Bodt houdt hij op 14 september 1952 tijdens een grote betoging een toespraak op de trappen van het justitiepaleis. De Bodt was bij verstek ter dood veroordeeld maar kon pas op 9 juli 1951 gevat worden. Zijn doodstraf werd omgezet naar levenslang, en dat wekte grote beroering bij de overlevenden van de kampen en het verzet. Louette bleef ook na de oorlog lage tijd actief in vele verenigingen. Zo was hij ondermeer voorzitter van de Nationale Bond van Oud-gevangenen van Breendonk, lid van de raad van beheer van het Nationaal Gedenkteken van Breendonk. Hij overleed in 1978 op 71-jarige leeftijd.

Na de bevrijding werd aan de Witte Brigade de naam Fidelio toegevoegd. Fidelio was de schuilnaam van haar stichter/leider Marcel Louette (Antwerpen 24.02.1907-23.02.1978). Dit toevoegsel bleek nodig om zich te onderscheiden van hen die de naam op dat ogenblik ge- en misbruikten. Vooral de zgn 'Operetteweerstanders', verzetsleden die pas de laatste minuut voor het einde van WO II op de trein van het verzet waren gesprongen, hebben het heroïsche blazoen van het verzet in het algemeen en van de Witte Brigade in het bijzonder, na de bevrijding zwaar besmeurd, ondermeer tijdens de wilde straatrepressie van september 1944 en mei 1945.

Voor de geschiedenis van de Witte Brigade, lees ondermeer hier op Verzet.org: Marcel Louette en zijn Witte Brigade-Fidelio

---

Verzet.org:
Na de bevrijding werd door de naoorlogse erfgenamen van de collaboratie, het verzet systematisch en doelbewust gestigmatiseerd en gecriminaliseerd. Tot op heden worden in extreemrechtse Vlaams-nationale middens zoals bijvoorbeeld bij de racistische partij het Vlaams Belang (voorheen Vlaams Blok) verzetsleden afgedaan als terroristen, niets ontziende bandieten, koelbloedige moordenaars, overvallers, gangsters en dieven.

Vooral tijdens de eerste straatrepressie van september 1944 wanneer weerstanders-van-de-laatste-minuut weerloze vrouwen die gecollaboreerd hadden, door deze Operetteweerstanders werden mishandeld, geslagen, verkracht, en hen publiekelijk het haar werd afgeschoren en ze besmeurd werden met pek en pluimen, sommigen beklad werden met swastika's enz., kon hun verontwaardiging niet meer op.

Wanneer weer andere collaborateurs worden opgesloten in het voormalige kamp van Breendonk, of Lokeren of Sint-Kruis, en het daar enkele maanden hard te verduren krijgen, zal het verzet door de hedendaagse Vlaams-nationalisten voor eeuwig geassocieerd blijven met dat van die laatste 'verzetsdaden', die in feite niks anders waren dan ongecontroleerde volkswoede waarbij vooral oude en nieuwe vetes werden gekoeld en die helemaal niks te maken hadden met het verzet als dusdanig dat vier jaar lang en dat van bij het begin van de bezetting tegen de nazi's had strijd geleverd.

Op het plaatje hierboven kan je merken wie volgens hedendaags extreem-rechts 'de goede' en wie 'de slechte' waren. De goede was hij die voor 'Rome of Moskou' aan het Oostfront was gaan kampen, de slechten waren de weerstanders die vrouwen verkrachtten en bommen legden onder treinsporen en aanslagen pleegden op collaborateurs. De werkelijkheid is wel enigszins anders. De collaboratie was echt nog wel wat meer dan die 5.000 jonge snaken die zich lieten misleiden door Staf de Clercq, Jef van de Wiele of Jef François om tegen de bolsjewisten te kampen. Tienduizenden collaborateurs, de èchte volbloedcollaborateurs waren de handlangers van de nazi's van het eigen volk, die hier in het bezette België hand- en spandiensten leverden aan de nazi's om hier het eigen volk te verknechten, te terroriseren, te verklikken en ze naar de concentratiekampen te helpen deporteren. Collaborateurs zoals de SS-groep rondom Robert Verbelen, verraders zoals bv Prosper Dezitter en Marcel Van Thielen, Vlaamse Wachters als bewakingspersoneel op de deportatietreinen naar Auschwitz, Vlaamse SS-mannen die als  als kampbewakers in het Fort van Breendonk eigen volk mishandelden en vermoordden enz.

De vertekening van extreemrechts van weerstanders als terroristen en verkrachters van Vlaamse collaborerende meisjes en vrouwen tijdens de eerste bevrijdingsdagen en -weken, moest dat beeld van de èchte collaborateurs verdoezelen en snel doen vergeten. Wat overbleef waren terroristen (de slechte) en zogenaamde zeventienjarige knapen die voor Outer en Heerd en 'met de beste bedoelingen' aan het Oostfront hadden gekamp en 'oh Here ocharme' voor dergelijk 'kattekwaad' beboet werden. Dat ruim veertienduizend verzetsleden werden vermoord door de nazi's en hun handlangers hier ten velde en in de concentratiekampen, zal hen worst zijn.